با عرض پوزش خدمت تمامی دوستان از دیرکرد و تاخیر در به روز رسانی بلاگم . شرمنده تمامی کامنتهای شما شدم و تمامی دلتنگیها و... باور بفرمایید که بد جور درگیر کار و زندگی بودم طوری که مجالی برای برای این مقال باقی نبود . به قول شاعر بزرگ عصر ما احمد شاملو "غم نان اگر بگذارد " . کار ها که کمتر شد مجبور شدم برای ساخت فیلمی مستند از جشنواره هنر محیطی به جزیزه هرمز بروم .الان دو روز است که برگشتم خسته وکوفته ولی جای شما خالی بود . واقعا که مارکوپلو راست میگوید که اگر جهان انگشتری باشد هرمز نگین آن است. جزیره ایست فوق العاده زیبا شما میتوانید حدود ۳۰ نوع خاک رنگی در آن بیابید. سنگها وصدفهایی با رنگها و شکلهای زیبا. طبیعتی بکر ودست نخورده .برای همین این جزیره را برای برگزاری این جشنواره انتخواب کرده بودند. این جشنواره به همت انجمن هنر های تجسمی بندرعباس برگزار شد که جنبه ای کاملا غیر رقابتی و صرفا عملی نمایشی و آموزشی داشت .. در ضمن این چند روز را باید در دامن طبیعت و در چادر زندگی میکردید در هر صورت تجربه خوبی بود . اما شعری که در پی می آید شعر ایست بسیار قدیمی شاید حدود ۱۸ تا ۲۰ سال قبل برای همین زیاد بر من خورده نگیرید همان طور وبدون هیچگونه دستکاری برایتان میگذارم ...
من و اژدها و خودم
آمده ای
در ها وپرده ها را فراموش کرده ای
آمدنت را حتی
اینجا پر از آینه
و آنطرف آن
اژدها یی
با دندانهایی از طلا
و فلس های سکه ای
وصورتی به رنگ صورتی
یا رنگ های دیگر
بی رنگ حتی
تنها آن سو ست
دست در دست تو،
او دوستت نیست اما
آنقدر دوستت دارد
که تو را می بلعد
وهنوز به گلویش نرسیده
خاکستر میشوی
و تن خاکسترت
دست در دست تو ست.
خاکسترت را باد نمی برد
او دوست اژدهاست
و در دالان آینه می وزد
آنجا که بدنبال چیزی میگردی
چیزی که فراموش کرده ای چیست
چیزی که خاکسترت هم بیاد نمی آورد،
چیزی که تو آن را پشت
پرده ها و درها
جا گذاشته ای
*
دستت از دست اژدها جدا میشود
حالا بیاد می آوری که می روی
بالا و بالاتر
تا آنجا که نه توئی
نه تابوت
نه خاکستر
تنها اژدهایی است
بی رنگ حالا
به رنگ آینه شاید
یا کسی که می آید
و فراموش کرده که آمده
*
آنجا تنها آینه به نور دروغ می گوید
وتو می روی
وتنها بیاد می آوری
که رفته ای ،
شاید یادها بعدها بیایند.